Mevrouw kijkt door de brievenbus, ziet mij staan en vraagt wie ik ben. ‘Ik ben Hanneke van de wijkverpleging’.
‘Oh Hanneke, ik mag jou niet! Jij bent toch degene die alles regelt? Jij bent een schande voor je vak.’ Ik moet even slikken, ook al weet ik dat het door de dementie en haar psychiatrische ziektebeeld komt dat ze dit zegt. Het doet soms toch pijn als iemand het persoonlijk maakt.
Ik zeg dat ik een andere keer wel terug kom. ‘Nee, doe dat maar niet! Ik heb je niet nodig!’ Roept ze door de brievenbus.
Ik besluit inderdaad maar weg te gaan en ga naar de volgende cliënt op mijn lijst.Aan het eind van de ochtend bel ik opnieuw aan bij mevrouw. Weer kijkt ze door de brievenbus en vraagt wie ik ben.
‘Ik ben Loes van de wijkverpleging’. Mijn tactiek werkt. Mevrouw doet de deur open.
‘Hoi Loes, ben jij nieuw?’
‘Ja, ik ben nog niet eerder bij u geweest.’
‘Welkom dan, wil je wat drinken?’
Omgaan met mensen met dementie of een psychiatrische ziekte vraagt om creatieve oplossingen en heel veel stralend falen.
